Wdreptałem, przemieszczając się dość szybko, jak na tak krótkie łapki. Z podniesionym pyskiem lawirowałem między drzewami, zgrabnie unikając wszelkich gałęzi, kolczastych krzewów czy innych tego typu rzeczy, które zazwyczaj znajdują się w lasach, a które mogłyby w jakis sposób zagrozić. Byłem już całkiem niedaleko innych psów, kiedy w końcu poczułem ich woń - byłem tak zaabsorbowany nowymi oszałamiającymi zapachami, że nie zwróciłem na nich uwagi. Zaszczekałem.

Biegł tuż koło niej. Nie biegł jakoś szczególnie szybciej czy wolniej. Łeb w łeb, ramię w ramię.
- Kiyo jestem.

- Naturalnie - uśmiechnął się przyjacielsko.

Spojrzał na nią. Jak zaczarowany zatrzymał się w miejscu jak wryty. Zdawałoby się, że dostał ataku, czy coś w tym stylu.
Zamerdał ogonem. Lekko "ukłonił się", jako gest szacunku. Cenił w sobie szacunek innych, a jego zasadą było "szacunek za szacunek, chamstwo za chamstwo". Ostrożnie podszedł do niej.
- Witam, szanowną panią - wyszczerzył się.

Wszedł spokojnie. Szedł prosto, jakby dumnie; z przyzwyczajenia. Tak już miał w zwyczaju.
Tego zimowego dnia nic nie było nienormalne, ba, wszystko było aż za normalne, po prostu tak mu się nudziło, że wybrał się na spacer.
Jego wybór padł na las. Był niby tu niedawno, jednak nie miał czasu na rozglądanie się i podziwianiu widoków i zapachów. Praca psa komisarza jest pracą wymagającą maksymalnego skupienia.
Teraz jednak miał dużo czasu. Skoro weekend, to i wolne.
Wyczuł kogoś. Jakąś suczkę. On nie należy do tych jakichś samców, którzy rzucają się na każdą lepszą i zatruwają im życie. Stwierdził, że nie będzie się narzucał. Bo po co?
Przyśpieszył kroku. Zaczął biec truchtem. Trzeba trzymać formę.